Een afwijkend uitstrijkje en de mentale impact. + mijn persoonlijke verhaal
14 februari 2021 
in blog

Een afwijkend uitstrijkje en de mentale impact. + mijn persoonlijke verhaal

Een paar weken geleden keek ik ‘Meiden die rijden’ waarbij Amy Blokker vertelde dat ze een afwijkende pap-uitslag had, en daar ook aan geholpen moest worden, ze was er emotioneel over en ze vond het moeilijk om er over te praten.
Dat raakte mij.
Ineens voelde ik die pijn weer, die onzekerheid, die angst voor kanker.
Ik had een stukje van Amy op mijn story’s gezet, met een poll of ik hier een blog aan zou moeten besteden. Of er behoefte aan was?
Het andwoord was duidelijk; 94% stemde op JA.
Ook de DM’s stroomde binnen met verhalen van dames die dit ook hadden gehad.

Mijn verhaal

Ik weet het nog goed, ik kwam erachter dat mijn toenmalige vriendje mij bedonderde, einde relatie natuurlijk.
Maar ik wilde wel een SOA-test laten doen want voor het zelfde geldt krijg je er nog een leuk cadeautje bij…
Toen ik werd gebeld met de uitslag, kreeg ik te horen dat ik geen SOA had, maar ik kreeg wel te horen  dat ik een afwijkende Pap-uitslag had; namelijk Pap3b, en dit was niet goed.
Op dat moment schrok ik, het kwam echt als een klap in mijn gezicht. Ik had verder helemaal geen klachten!
En nu dan?
Want ik kon pas een paar weken later naar de gynaecoloog voor verder onderzoek, en dan zou ik het ‘wel verder horen’.
Lekker dan.

 

Het internet… Niet doen, maar je doet het toch! 

Ik ging natuurlijk op het internet kijken, Pap3b; voorstadium van baarmoederhalskanker en toch knakte ik nog meer.
Hoe sterk ik ook ben, ik was echt bang, bang voor kanker, bang dat ik doodging, bang dat ik misschien nooit meer kinderen kon krijgen.
Ik kon en durfde er niet echt met anderen over te praten, behalve dan mijn moeder en mijn zusje en een goede vriendin.

Ik schaamde me, vooral omdat ik er nog nooit van had gehoord, ik bedoel ik ben jong dan hoort dat toch niet?
Wat is er mis met mij?

Eenmaal bij de gynacoloog werd er ‘gekeken’ (wat al super akward is, gadverdamme) ook werd er een biopt genomen.
Nee zou geen pijn doen hoor.
Maar ff serieus, dat was dus wel pijnlijk, en moest overgeven (ja ter plaatste.. lekker he) daar.
Ik was helemaal over de zeik. Ik moest wachten op het biopt, dit ging ook even duren.
Uiteindelijk bleek dus CIN3 te hebben (CIN staat voor de gradatie voorstadium baarmoederhals kanker, je hebt 1,2 en 3) en dit moest dus behandeld worden door middel van lisexicie.
Hierbij brandt de arts de afwijkende cellen weg met een heel dun metalen lusje. Ik heb dit onder narcose gedaan, om hier niet een trauma aan over te houden!!

Deze behandeling, vond ik achteraf meevallen, ik had daarna amper last. Voor mijn gevoel was het daarna al soort van goed, want de onrustige cellen waren weggehaald dus het kon zich niet verder uitbreiden. Maar zekerheid heb je pas zodra je een goed uitstrijkje hebt.
Gelukkig kreeg ik dat! En dan kom je een half jaar later weer terug om weer een uitstrijkje te maken.
Maar de spanning voor die tijd, echt verschrikkelijk.
Bij mij is het na die tijd elk uitstrijkje goed geweest. Maar toch ben ik elke keer weer bang dat het terug komt. Dat zal altijd wel zo blijven.

 

Wat is een afwijkende pap?

Pap is een afkorting van de naam Papanicolaou, een Griekse arts die de indeling van de uitslagen van uitstrijkjes maakte, dit dus even terzijde.
Vrouwen tussen de 30 en 60 jaar ontvangen iedere 5 jaar een uitnodiging voor het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker.
Ik heb de verschillende soorten uitslagen even voor je op een rijtje gezet.

De soorten PAP-UITSLAGEN

PAP1: Het uitstrijkje is normaal. Na 5 jaar krijg je een nieuw uitstrijkje.
PAP2: Een aantal cellen ziet er iets anders uit dan normaal. Het uitstrijkje wordt na een half jaar opnieuw gedaan. Vaak is de uitslag dan normaal.
PAP3A: Er zijn licht afwijkende cellen gevonden. Meestal word je doorgestuurd naar de gynaecoloog voor nader onderzoek.
PAP3B: De cellen zijn iets meer afwijkend dan bij Pap 3a. Ook nu word je meestal doorverwezen naar de gynaeco­loog en soms is een kleine behandeling nodig.
PAP4: De cellen zijn sterker afwijkend dan bij Pap 3. De kans op een behandeling is groot, zo’n 90 procent.
PAP5: De cellen zijn sterk afwijkend, de uitslag kan duiden op baarmoederhalskanker. maar dat hoeft niet. Een operatie en verdere behandeling is in dat geval noodzakelijk.

 

HPV-virus;

HPV staat voor het ‘’Humaan Papillomavirus’’ en is een virus dat via seksueel contact wordt overgedragen, zowel door mannen als vrouwen.
Dit virus kan baarmoederhalskanker veroorzaken, vaak wordt dit bij een SOA-test of uitstrijkje ook meegenomen.

HPV is erg besmettelijk, waardoor zelfs condooms niet altijd helpen.
Bijna iedereen die seks heeft (gehad), heeft wel eens een infectie gehad met HPV. Dat is dus eigenlijk heel normaal.
Sommige mensen weten soms niet eens dat ze dit hebben gehad, want doorgaans ruimt het lichaam dit zelf op binnen 2 jaar.

Op dit moment zijn er meer dan 100 verschillende typen van het virus bekend. De meeste soorten zijn niet gevaarlijk en veroorzaken bijvoorbeeld huidwratten op de handen en voeten of genitale wratten bij de geslachtsdelen.

Bekende typen HPV zijn:

  • Type 6 en 11: deze typen HPV zijn de belangrijkste veroorzakers van genitale wratten. Deze kunnen ontstaan rondom de vagina, penis of anus. Ze beginnen klein en kunnen uitbreiden in groepjes. Ze zijn te herkennen aan hun kenmerkende rozerode of grijswitte kleur.
  • Type 16 en 18: deze typen HPV zijn de belangrijkste veroorzakers van baarmoederhalskanker. In 60-70% van de vrouwen met baarmoederhalskanker, wordt een van deze twee typen aangetoond.

Net zoals bij veel andere virussen, heb je een grotere kans op het HPV-virus als je:

  • Een verminderde weerstand hebt (kan ook door medicijngebruik).
  • Roken. Baarmoederhalskanker komt vaker voor bij vrouwen die roken.
  • Een infectie met chlamydia of herpes verhoogt de kans op baarmoederhalskanker.
  • Ongezonde leefstijl.

 

Lisexcisie: 

Meestal kiest de gynaecoloog voor een lisexcisie. Bij een lisexcisie brandt de arts de afwijkende cellen weg met een heel dun metalen lusje.
Dit gebeurt op de behandelkamer tijdens een colposcopie.
De lus wordt elektrisch verhit.
Vooraf krijg je een lokale verdoving, maar dit kan als je erop vraagt ook met een ruggenprik of onder narcose.
De patholoog onderzoekt het verwijderde weefsel onder de microscoop. Na ongeveer 1 tot 2 weken hoor je of de lisexcisie voldoende is geweest. Dat is bijna altijd zo.

Na een lisexcisie kun je wat buikpijn hebben en wat bloed en slijm verliezen. Hier heb ik zelf geen last van gehad, maar dit verschilt natuurlijk per persoon!
Omdat de arts een deel van de baarmoedermond weghaalt, is de kans op een vroeggeboorte bij een zwangerschap mogelijk.

 

Conisatie:

Is de afwijking te groot voor een lisexcisie?
Of ligt de afwijking dieper in de baarmoederhals? Dan kun je een conisatie krijgen.De arts snijdt dan een kegelvormig stukje weefsel weg met een mesje. Dat gebeurt meestal op de operatiekamer. Je moet hiervoor onder narcose of je krijgt een ruggenprik.

Na een conisatie kun je buikpijn hebben.
Je verliest nog 1 à 2 weken lang wat bloed of bloederige afscheiding.
Ook dit kan natuurlijk weer per persoon verschillen.
Na een conisatie is de kans op een vroeggeboorte meestal iets groter. Ook bestaat er een kleine kans op problemen rond de zwangerschap of de bevalling. Je arts kan je hier meer over vertellen.

 

Mentale impact 

Wat ik persoonlijk het allermoeilijkste vond/vind is; de mentale impact.
Want tussen het moment dat je de uitslag krijgt en het moment dat je weer Pap 1 of 2 hebt, daar kan zo maar ineens 2 jaar overheen gaan.
Al die tijd zit je maar te wachten, te hopen, je voelt je onzeker, je bent bang voor kanker.
En ik ben nog steeds bang daarvoor.
En wat dacht je van de impact op je seksleven na zoiets.
Daarbij kwam ik er per ‘toeval’ achter, gelukkig. Maar aan de andere kant, ik was 27 jaar.
Je hoort niemand erover.
Tot je erover praat, dan ineens begin je het meer te horen.
Ik ben nu een paar jaar verder, en ik sta er wat rustiger in nu, ook omdat mijn uitstrijkjes nu na de behandeling goed zijn.
Voor mij is het nu geen probleem om erover te praten, ik sta er zelf ook wat emotioneel stabieler in.
Maar ik vergeet nooit, nooit meer hoe ik mij toen voelde. Ik hoop dan ook met deze blog de taboe er een beetje afgaat, en dit gewoon bespreekbaar gemaakt kan worden zonder schaamte.

Ik wil wel even nadrukkelijk benoemen dat IEDEREEN anders is en het bij IEDEREEN dus ook anders kan gaan!
Ervaar je klachten? Heb je pijn? Of voelt het niet goed? Wacht niet op de oproep van het bevolkingsonderzoek!
Of zit je er mentaal doorheen na een ingreep, maak het bespreekbaar met je vriend, vriendinnen, familie.

Stel het aub niet uit, hoe ongemakkelijk zon uitstrijkje ook is, maar ga naar de huisarts!
Take care.

 

 

Over de schrijver
Bernice kan zichzelf een ervaringsdeskundige noemen op het gebied van voeding, training en leefstijl speciaal voor vrouwen. Haar sportprestaties; het winnen van het NK bodyfitness + behalen van haar Pro-card internationaal zorgde er samen voor dat haar passie voor haar bedrijf diverse keren zijn uitgelicht op Regio8, Omroep Gelderland, de Gelderse Post. Daarnaast is ze uitgeroepen tot Sportvrouw van het jaar 2018! Ze is inmiddels al jaren actief voor haar bedrijf Bodify als specialist in het begeleiden van dames waarbij balans in de leefstijl en een positieve mindset de rode draad zijn in haar coachingstrajecten. Je hoeft geen fitgirl te zijn om je bij Bernice aan te melden, alle dames zijn welkom. Of je nou fit wil worden voor een hardloopwedstrijd, wil afvallen of sterker wilt worden, bij Bernice voel je je al snel op je gemak! Bernice woont samen met haar 2 franse buldoggen in Gendringen. Daarnaast is ze volle bak aan het werk om haar bedrijf uit te breiden met een extra locatie.
Reactie plaatsen

arrow_drop_up arrow_drop_down